خواستم عشق رو تو دستام بگیرم ، ولی جا نشد.

پس گذاشتمش تو جیبم ، ولی جا نشد.

در کیفم رو باز کردم ، ولی جا نشد.

تصمیم گرفتم ببرمش تو اتاق ، ولی جا نشد.

بنابر این یه خونه براش گرفتم ، ولی جا نشد.

با خودم گفتم : یه باغ ! آره ! ولی جا نشد.

حتما تو کره زمین جا می شه ، ولی جا نشد.

پس گذاشتمش تو قلبم ، حالا دیگه جاش خوبه ،خوبه...

تازه می فهمم این که می گن دل آدم می تونه از دنیا هم بزرگتر باشه ، یعنی چی.

نترس

زيرا كه من بهاي آزادي تو را پرداختم.

من تو را به نام صدا زده ام.

تو مال من هستي

هنگامي كه از آبهاي عميق عبور ميكني،من مراقب تو هستم.

هنگامي كه سيل مشكلات بر تو هجوم بياورد، نخواهم گذاشت كه غرق بشوي.

هنگامي كه از ميان شعله هاي تباهي عبور ميكني شعله هاي آن تو را نخواهد سوازند.

زيرا من خداوند،خداي مقدس تو هستم و تو را نجات مي دهم.

تمام دنيا را فداي تو ميكنم

زيرا تو براي من گرانبها و عزيز هستي

تو را دوست دارم

من تو را براي جلال خود آفريده ام.

دوستان عید مبعث بر همتون مبارک

قاصدک را در دست گرفتم

بوئیدم

بوی تو را می داد

هدیه ی باد را تا ابد زندانی اتاقم می کنم ..........

بخار لطیفی که از قلبم بر می خیزد

   با دیدن چشمانت لبخندی شد،با آرامشی که به من داد محبت شد

  و اکنون با نبودنش اشک نامیده  شد.....

    آری اشک، تنها قطره است که از دریا و شبنم گلها پاک و گرانبها تر است

هنگامی که به چشمان قلبم خیره شدم،

           مهربانی خموش در عمق نگاهش را دزدیدم

                     و با التهابی عاشقانه

                                    تنها به تو تقدیمش کردم، بهترین

و عشق هدیه ایست جاودانی.

و من چه عاجزانه افق های طلایی نگاهت را با هزار تمنا جستوجو می کنم

و قصه تنهایی را در آسمان آبی نگاهت در میان می گذارم.

نسیم اشکی که در نگاهت موج می زد،بارانی از عشق بود برای باغ رویاهایم،

ودلم چه بی قرار برای نگاه عاشقت می تپد.

در دل شب های تاریک وجودم به جستوجوی روشنایی شمع وجودت می گردم.

به آفتاب گردانی می مانم که هرصبح به امید آفتاب وجود تو سر از خواب بر می دارد.

و خوب می دانم بی تو گلبرگهای نازک وجودم راباد سرد خزان در هم فرو می ریزد و جوانه های ناشکفته امیدم به دور از تو می خشکد.

اما با این اوصاف می دانم قلبم کوچک تر از آنی است که ظرفیت خوبی های تو را داشته باشد.

اما در سکوت پر از فریاد خود می گریم و می گویم با همین قلب کو چک ، به وسعت تمام خوبی ها و سادگی هایت دوستت دارم

*ت.ر. آزاده نجفی*

روزگاري در جزيره اي دور افتاده تمام احساسها در كنار هم به خوبي و خوشي زندگي مي كردند خوشبختي. پولداري عشق. دانائي. صبر.غم. ترس.......هر كدام به روش خويش مي زيستند .تا اينكه يك روز دانائي به همه گفت: هر چه زودتر اين جزيره را ترك كنيد زيرا به زودي آب اين جزيره را خواهد گرفت اگر بمانيد غرق مي شويد تمام احساسها با دستپاچگي قايقهاي خود را از انبارهاي خانه هاي خود بيرون آوردند وتعميرش كردند.

همه چيز از يك طوفان بزرگ شروع شدوهوا به قدري خراب شد كه همه به سرعت سوار قايقها شدندوپارو زنان جزيره را ترك كردند

در اين ميان عشق هم سوار قايقش بود اما به هنگام دور شدن از جزيره متوجه حيوانات جزيره شد كه همگي به كنار جزيره آمده بودند و وحشت را نگه داشته بودندو نمي گذاشتند كه او سوار بر قايقش شود عشق به سرعت برگشت و قايقش را به همه حيوانات و وحشت زنداني شده سپرد. آنها همگي سوار شدند و ديگر جائي براي عشق نماند.!!!!!!!!!

قايق رفت و عشق تنها در جزيره ماند. جزيره هر لحظه بيشتر به زير! آب ميرفت و عشق تا زير گردن در آب فرو رفته بود. او نمي ترسيد زيرا ترس جزيره را ترك كرده بود. فرياد زد و از همه احساسها كمك خواست. اول كسي جوابش را نداد. در همان نزديكي قايق ثروتمندي را ديد و گفت:ثروتمندي عزيز به من كمك كن. ثروتمندي گفت: متاسفم قايقم پر از پول و شمش و طلاست و جائي براي تو نيست.

عشق رو به (غرور) كرد وگفت: مرا نجات مي دهي؟ غرور پاسخ داد: هرگز تو خيسي و مرا خيس ميكني.

عشق رو به غم كرد و گفت: اي دوست عزيز مرا نجات بده اما غم گفت: متاسفم دوست خوبم من به قدري غمگينم كه ياراي كمك به تو را ندارم بلكه خودم احتياج به كمك دارم.

در اين حين خوشگذراني وبيكاري از كنار عشق گذشتند ولي عشق هرگز از آنها كمك نخواست.

از دور شهوت را ديد و به او گفت: آيا به من كمك ميكني؟ شهوت پاسخ داد البته كه نه!!!!! سالها منتظر اين لحظه بودم كه تو بميري يادت هست هميشه مرا تحقير مي كردي همه مي گفتند تو از من برتري ، از مرگت خوشحال خواهم شد.

عشق كه نمي توانست نا اميد باشد رو به سوي خداوند كردو گفت :خدايا مرا نجات بده ناگهان صدائي از دور به گوشش رسيد كه فرياد مي زد نگران نشو تو را نجات خواهم داد.

عشق به قدري آب خورده بود كه نتوانست خود را روي آب نگه دارد و بيهوش شد پس از به هوش آمدن خود را در قايق دانائي يافت.

آفتاب در آسمان پديدارمي شد و دريا آرامتر شده بود. جزيره داشت آرام آرام از زير هجوم آب بيرون مي آمد. و تمام احساسها امتحانشان را پس داده بودند.

عشق برخواست به دانائي سلام كرد واز او تشكر كرد. دانائي پاسخ سلامش را داد وگفت: من شجاعتش را نداشتم كه به نجات تو بيايم شجاعت هم كه قايقش از من دور بود نمي توانست براي نجات تو بيايد. تعجب مي كنم تو بدون من و شجاعت چطور به نجات حيوانات و وحشت رفتي؟ هميشه ميدانستم درون تو نيروئي هست كه در هيچ كدام از ما نيست. تو لايق فرماندهي تمام احساسها هستي.

عشق تشكر كرد وگفت: بايد بقيه را هم پيدا كنيم و به سمت جزيره برويم ولي قبل از رفتن مي خواهم بدانم كه چه كسي مرا نجات داد؟؟ دانائي گفت كه او زمان بود.

عشق با تعجب گفت: زمان ؟؟؟!!!

دانائي لبخندي زد وپاسخ داد: بله چون اين فقط زمان است كه مي تواند بزرگي و ارزش عشق را درك كند .

تو ای طوفان غرور

تو ای بادهای سهمگین زندگی

غوغا کنید

و به سختی بر پیکر آرزوهای من تازیانه و شلاق بزنید

تو ای طوفان عشق

هر آنچه می خواهی تازیانه بر پیکرم بزن

دل مرا مثل تخته پاره ای در دریاهای بزرگ

مغروق کن و به ناله هایش هنگام مرگ نوجه مکن

تو ای آتش سوزان عشق

قلب و دلم را بسوزان و اعتنائی

به زنده زنده سوختنشان نکن

بی رحم شوید ای همه،

ای بادها،ای آتش،ای طوفان!

ای طوفان

به باد فرمان بده به ساحل قلبم برسد

و این ساحل کوچک را جستجو کند

مبادا در آن اثری از عشق و محبت بیابد

آری غوغا کنید

تا دلم از آنچه عشق برایش به وجود آورده

بر خود بلرزد و به تنگ آید

و دیگر خود را به هیچ محبتی

به هیچ عشقی

تسلیم ننماید